30-იანებში სალვადორ დალის სახელს ყველაზე ხშირად იმეორებდნენ ხელოვანთა წრეში. დალის უნდოდა, რომ მასზე ელაპარაკათ, მან ბევრს მიაღწია, ის არ ცხრებოდა! მხატვარმა საკუთარი ორგანიზებით გამოფენები მოაწყო ესპანეთში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, საფრანგეთში, თანამედროვე მუზეუმები მის ტილოებს იძენდნენ. მისი პორტრეტი ამშვენებდა ჟურნალ Times-ს, ხოლო ჟურნალ Life-მა დალის 12-ჯერ მიუძღვნა სტატია, მაგრამ დალის სურდა ყოფილიყო არა მარტო მოდაში, არამედ სურდა შეექმნა მოდა.

 მოდური ცხოვრება და მასობრივი საინფორმაციო წყაროები იზიდავდნენ მხატვარს. დალი ნებისმიერ სფეროშო საკუთარი ფანტაზიების რეალიზებას ახდენდა. მოდელიორის, იუველირის, მწერლის ანდა ილუსტრატორის პროფესიის მორგება საკმაოდ მოსაწყენი იქნებოდა ასეთი არაორდინალური პიროვნებისთვის. დალი გეგმავდა ყველაფრის მოსწრებას.

 Harper’s Bazaar-თან მუშაობა, მხატვარი რომლის ხელოვნებაც მიმართული იყო ქვეცნობიერებასთან, მიეცა არაჩვეულებრივი საშუალება სურეალიზმით შეერწყა მოდა და დიზაინი. დალის და სხვა სურეალისტების ექსპერიმენტი ჟურნალისთვის საკმაოდ სარიკსო იყო, მაგრამ შედეგმა ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა. კულტურული "შოკის" მიიღების შემდეგ, საზოგადოება გამოცოცხლდა და ახმაურდა, ნაკლებად პოპულარულმა ჟურნალმა საქვეყნო პოპულარობა მოიპოვა და მას შემდეგ Harper’s Bazaa მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ მოდის ჟურნალად ითვლება.

 Harper’s Bazaar-ის კვალდაკვალ მისტიკური სურეალიზმისადმი ინტერესი ჟურნალ ვოგმა გამოიჩინა, რის შედეგადაც 1939 წელს დალიმ ჟურნალ ვოგის ერთ-ერთი გარეკანი გააფორმა. ეპოქაში სადაც ჟურნალის "გულს" წარმოადგენდა არა ფოტოები, არამედ მხატვრის ილუსტრაციები, რომელთა სწორად შერჩევაზე დამოკიდებული იყო მთლიანად გამოცემის ბედი. როგორც Harper’s Bazaar, Vogue-საც ისეთივე თავბრუდამხვევი წარმატება ხვდა წილად.  სურეალისტის ილუსტრაციებმა Vogue-ის რამოდენიმე ნომერი დაამშვენა, ხოლო 1944-ს და 1946 წლებში დალიმ კვლავ გააფორმა ჟურნალის ყდები.

  ილუსტრაციების ყურებისას, ვხვდებით, რომ ამ თითოეული პოპულარული ჟურნალის განვითარებაში იყო მნიშვნელოვანი ეტაპი -  სალვადორ დალის ეპოქა.